Η κυβέρνηση της ΝΔ επιδεικνύει πυγμή για το πέρασμα της αντιλαϊκής πολιτικής της. Δεν πρόκειται, όμως, για εκτροπή που θα διορθωθεί με μια άλλη κυβερνητική διαχείριση, δεν είναι «κατάσταση εξαίρεσης», δεν είναι απλά περιπτώσεις αστυνομικής αυθαιρεσίας, δεν είναι ακρότητες της ΝΔ στη χώρα μας. Ο καπιταλισμός στη σύγχρονη εξέλιξή του, για να πετύχει τις αναδιαρθρώσεις των αντεργατικών-αντιλαϊκών τομών σε όλα τα επίπεδα του κράτους, της οικονομίας, της κοινωνίας, του περιβάλλοντος χρειάζεται ένα πολιτικό σύστημα με ενισχυμένες τις μεθόδους επιβολής, έναντι των μεθόδων ενσωμάτωσης.
Για αυτό σε κάθε σημείο του πλανήτη οι διαδηλώσεις και οι κινητοποίησης (από τη Γαλλία ως τον Ισημερινό και το Καζακστάν) αντιμετωπίζονται με άγρια καταστολή ενώ το νομοθετικό πλαίσιο γίνεται ακόμη πιο αντιδραστικό.
Στα πλαίσια αυτά η πανδημία αξιοποιήθηκε για να επιβληθεί και να δοκιμαστεί ένα καθεστώς οργουελιανών ελέγχων επιτήρησης και παρακολουθήσεων, οικονομικής τρομοκρατίας προστίμων και διώξεων.
Στην Ελλάδα όσο πιο ασφυκτικό γίνεται το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον και εμπλοκή στον πόλεμο, τόσο σκληραίνει η καταστολή και το χτύπημα δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Την περιστολή ελευθεριών με το νόμο απαγόρευσης διαδηλώσεων και την προσπάθεια επιβολής της πανεπιστημιακής αστυνομίας, συμπληρώνουν οι επιθέσεις με αύρες και χημικά σε διαδηλωτές, οι προσαγωγές, οι απαγωγές, οι απαγορεύσεις επικοινωνίας συλληφθέντων με δικηγόρους, οι κακοποιήσεις, οι ξυλοδαρμοί, οι δεκάδες δίκες αγωνιζόμενων ανθρώπων καθημερινά. Οι παρακολουθήσεις οργανώσεων, η λογοκρισία του διαδικτύου, η παρουσία των ασφαλιτών με πολιτικά σε δράσεις, συμπληρώνουν τις χιλιάδες νέες προσλήψεις στα σώματα ασφαλείας, τις φορητές κάμερες αστυνομικών σε διαδηλώσεις, τη χρηματοδότηση για νέα περιπολικά και εξοπλισμό.
