Το νέο νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τους παιδικούς σταθμούς, τα ΚΔΑΠ και τις κοινωνικές δομές δεν αποτελεί μια απλή αλλαγή στη λειτουργία τους. Είναι μια βαθιά αντεργατική και αντικοινωνική τομή που επιταχύνει τη διάλυση της δημόσιας φροντίδας και μετατρέπει τις κοινωνικές ανάγκες σε «ευέλικτες υπηρεσίες», και χτυπάει ταυτόχρονα εργαζόμενους, παιδιά και λαϊκές οικογένειες.
Με πρόσχημα την «ευελιξία» και την «εξορθολογισμένη λειτουργία», η κυβέρνηση προωθεί ένα μοντέλο γενικευμένης επισφάλειας: συμβάσεις 8 και 11 μηνών, μερική απασχόληση, μητρώα εργαζομένων χωρίς καμία σταθερότητα και μισθοδοσία που εξαρτάται από τα voucher. Στην πράξη, η εργασία μετατρέπεται σε προσωρινή συνθήκη, που θα ανανεώνεται – ή θα κόβεται – ανάλογα με τη χρηματοδότηση.
Οι εργαζόμενοι στους Δημοτικούς Παιδικούς και Βρεφονηπιακούς Σταθμούς, στα ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠ ΑμεΑ, αλλά και στις δημοτικές κοινωνικές δομές (ΚΗΦΗ κ.ά.), δεν είναι «προσωρινοί» ούτε «εποχικοί». Είναι αυτοί που εδώ και χρόνια κρατούν όρθιες τις δομές, καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες μέσα από προγράμματα ΕΣΠΑ και διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
Χωρίς το εξειδικευμένο προσωπικό – παιδαγωγούς, καθαρίστριες, μάγειρες, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους – καμία δομή δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε μία μέρα. Κι όμως, αυτό το απολύτως αναγκαίο προσωπικό συνεχίζει να δουλεύει σε καθεστώς διαρκούς ανασφάλειας, με το άγχος αν θα έχει δουλειά την επόμενη χρονιά.
Σε μια πολη όπως η Νέα Ιωνία με ήδη ανεπαρκείς και υποστελεχωμενες δομές, με παιδιά που αποκλείονται απο τους παιδικούς σταθμούς και εργαζομένους που καταβάλλουν υπερπροσπάθεια, το νέο νομοσχέδιο ερχεται να κανει την κατάσταση ακόμα πιο ασφυκτική




.png)
