Και τότε δεν έλειπαν οι «συνετές» φωνές. «Μην ανακατεύεσαι», «κοίτα τη δουλειά σου», «τίποτα δεν αλλάζει», «θα μπλέξ
εις». Όμως οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, οι εργάτες και οι εργάτριες, ο λαός που πλημμύρισε τους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο, δεν άκουσαν τις συμβουλές της υποταγής. Έσπασαν τον φόβο και άνοιξαν έναν δρόμο που έμοιαζε κλειστός.
Ενάντια στη χούντα και τον φασισμό, την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Ήταν η στιγμή που το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» ενώθηκε με το «Έξω οι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ», που η νεολαία συναντήθηκε με τον εργαζόμενο λαό.
Η εξέγερση απέδειξε ότι ο οργανωμένος λαός και η νεολαία μπορούν να αμφισβητήσουν την εξουσία, να συγκρουστούν με τους καταπιεστές τους και να ανοίξουν δρόμους ανατροπής.
Πενήντα τρία χρόνια μετά, ο κόσμος έχει αλλάξει πολύ.
Όχι όμως όπως μας υπόσχονταν.
Η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν κάνει άλματα, αλλά εκατομμύρια άνθρωποι αγωνιούν για το πώς θα βγάλουν τον μήνα. Η δημόσια παιδεία και υγεία υποβαθμίζονται, η εργασία γίνεται ολοένα πιο επισφαλής. Οι νέοι άνθρωποι καλούνται να συνηθίσουν σε μια ζωή με λιγότερα δικαιώματα και περισσότερη ανασφάλεια από τις προηγούμενες γενιές.
Την ίδια ώρα, δισεκατομμύρια κατευθύνονται στους πολεμικούς εξοπλισμούς, ενώ οι λαοί πληρώνουν με αίμα τους ανταγωνισμούς των ισχυρών. Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, οι πόλεμοι, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και η ολοένα βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στους σχεδιασμούς ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ κάνουν το αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό μήνυμα του Πολυτεχνείου πιο επίκαιρο από ποτέ.





