Από την πρώτη στιγμή ήταν μέσα στους αγώνες, πάντα μπροστά, πάντα παρούσα, να παλεύει για το καλύτερο, για το δίκιο των εργαζομένων, για μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Ήταν άνθρωπος δυνατός, αγωνίστρια, μαχήτρια.
Στεκόταν όρθια σε κάθε δυσκολία, δίπλα στους ανθρώπους της, δίπλα στους συναδέλφους και τις συναδέλφισσές της, όχι μόνο στις εύκολες αλλά κυρίως στις δύσκολες στιγμές.
Τη θυμόμαστε πάντα με το χαμόγελο, τη ζωντάνια, την αγάπη της για τη μουσική, τους στίχους, τα γλέντια, τη ζωή.
Ήταν κοντά μας σε όλα. Στις κινητοποιήσεις, στις παρέες, στις κουβέντες, στις αγωνίες και στις μικρές στιγμές χαράς που κρατούν τους ανθρώπους όρθιους.
Αγαπούσε βαθιά την κόρη της, τη Ζωή, και μιλούσε πάντα με δύναμη και τρυφερότητα για εκείνη.
Και ακόμα κι όταν η ζωή δυσκόλευε, δεν σταμάτησε να παλεύει. Ξανακάθισε στα θρανία, γιατί πίστευε πως μπορεί πάντα να ξαναρχίσει, να ξαναπιάσει το νήμα από την αρχή. Και το πίστευε πραγματικά.
Ο ξαφνικός και τόσο άδικος χαμός της μας έχει συγκλονίσει.
Μένουν η θλίψη, ο θυμός και η αγανάκτηση όταν ένας τόσο φωτεινός άνθρωπος φεύγει τόσο πρόωρα.
Θα μας λείψει πολύ.
Σκεφτόμαστε την κόρη της, τη Ζωή, και στέλνουμε όλη μας την αγάπη και τη δύναμη στους δικούς της ανθρώπους, στους φίλους, στους συναδέλφους και σε όσους τη γνώρισαν και τη αγάπησαν.
