Χώροι αθλητισμού και ελεύθεροι χώροι ή ανταποδοτικότητα και ιδιωτικοποίηση

Αυτό κατά την γνώμη μας είναι το δίλλημα στο οποίο απαντάει το δεύτερο και η τωρινή δημοτική αρχή και οι προηγούμενες όντας πιστές στις κατευθύνσεις της Ε.Ε. και ακολουθώντας κατά γράμμα την πολιτική της κυβέρνησης.

 

Η δημοτική αρχή λειτούργησε για άλλη μια φορά ως απλός διεκπεραιωτής ιδιωτικών συμφερόντων. Όχι μόνο παραχωρούσε τρία γήπεδα τένις στη Δερμιδεσίου στον Όμιλο Αντισφαίρισης, αλλά του παρέδιδε και το γήπεδο μπάσκετ, για να μετατραπεί επίσης σε γήπεδο τένις!. Με αυτόν τον τρόπο καταργείται στην πράξη η ελεύθερη πρόσβαση των κατοίκων και αποκλείονται τα παιδιά, η νεολαία της πόλης και οι μαθητές του 3ου λυκείου και του 4ου γυμνασίου από τους δημόσιους αθλητικούς χώρους της γειτονιάς τους. Το θράσος της διοίκησης μάλιστα περισσεύει, όταν παρουσιάζει την παραχώρηση ως «όφελος» επειδή ο Όμιλος θα αναλάβει τη συντήρηση.

Για την Φωτεινή

 

Τη Φωτεινή τη γνωρίσαμε από τα πρώτα χρόνια των αγώνων των συμβασιούχων στον Δήμο.

Από την πρώτη στιγμή ήταν μέσα στους αγώνες, πάντα μπροστά, πάντα παρούσα, να παλεύει για το καλύτερο, για το δίκιο των εργαζομένων, για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Ήταν άνθρωπος δυνατός, αγωνίστρια, μαχήτρια.

Στεκόταν όρθια σε κάθε δυσκολία, δίπλα στους ανθρώπους της, δίπλα στους συναδέλφους και τις συναδέλφισσές της,   όχι μόνο στις εύκολες αλλά κυρίως στις δύσκολες στιγμές.

Τη θυμόμαστε πάντα με το χαμόγελο, τη ζωντάνια, την αγάπη της για τη μουσική, τους στίχους, τα γλέντια, τη ζωή.

Ήταν κοντά μας σε όλα. Στις κινητοποιήσεις, στις παρέες, στις κουβέντες, στις αγωνίες και στις μικρές στιγμές χαράς που κρατούν τους ανθρώπους όρθιους.

Αγαπούσε βαθιά την κόρη της, τη Ζωή, και μιλούσε πάντα με δύναμη και τρυφερότητα για εκείνη.

Και ακόμα κι όταν η ζωή δυσκόλευε, δεν σταμάτησε να παλεύει. Ξανακάθισε στα θρανία, γιατί πίστευε πως μπορεί πάντα να ξαναρχίσει, να ξαναπιάσει το νήμα από την αρχή. Και το πίστευε πραγματικά.

Ο ξαφνικός και τόσο άδικος χαμός της μας έχει συγκλονίσει.

Μένουν η θλίψη, ο θυμός και η αγανάκτηση όταν ένας τόσο φωτεινός άνθρωπος φεύγει τόσο πρόωρα.

Θα μας λείψει πολύ.

Σκεφτόμαστε την κόρη της, τη Ζωή, και στέλνουμε όλη μας την αγάπη και τη δύναμη στους δικούς της ανθρώπους, στους φίλους, στους συναδέλφους και σε όσους τη γνώρισαν και τη αγάπησαν.