Κώστας Βάρναλης στην Αργαλαστή, Δημήτρης Γληνός στη Νέα Σμύρνη, Γιάννης Ρίτσος στην Αθήνα, Διδώ Σωτηρίου στη Μενεμένη, Ηρώ Κωνσταντοπούλου στους Αγίους Αναργύρους, Τάκης Σινόπουλος στη Νέα Ιωνία. Δημόσια σχολεία τιμούν ανθρώπους των γραμμάτων, της παιδείας και των κοινωνικών αγώνων. Στη Νέα Ιωνία, η δημοτική αρχή έσπευσε να εγκρίνει την πρόταση του Συλλόγου Διδασκόντων (παρά την αντίθετη γνώμη της ΕΛΜΕ) για την προσωνυμία «Άγιος Γεώργιος Νεαπολίτης» στο 3ο Γυμνάσιο.
Με κατεπείγουσα συνεδρίαση, για να προλάβει τη μεταφορά του σκηνώματος του Αγίου στο Ιωνικό Κέντρο! Το εκκλησιαστικό πρόγραμμα καθόρισε το επείγον μιας απόφασης για δημόσιο σχολείο. Και η εισήγηση βάφτισε αυτή την επιλογή «διακριτή προοδευτική ταυτότητα».
Η προσφυγική ταυτότητα της Νέας Ιωνίας, όμως, δεν είναι ιδιοκτησία της Μητρόπολης. Είναι η ιστορία του ξεριζωμού, της εργατιάς, των αγώνων για ψωμί, στέγη, μόρφωση και ελευθερία. Στον χώρο του σχολικού συγκροτήματος στεγάζονταν εργατικές οικογένειες της Βαμβακουργίας. Άνθρωποι που δούλεψαν στα εργοστάσια του Περισσού, μεγάλωσαν παιδιά, οργάνωσαν τη ζωή και τους αγώνες τους.
Αυτή η μνήμη, προφανώς, δεν έχει θέση στις επιλογές της δημοτικής αρχής. Οι εργάτες και οι εργάτριες που δημιούργησαν τον πλούτο, οι πρόσφυγες που πάλεψαν να σταθούν όρθιοι, οι αγωνιστές της Αντίστασης μένουν στο περιθώριο. Η ιστορία τους, όμως, είναι η ιστορία αυτής της πόλης. Και δικαιούται θέση στα σχολεία της.
Πού ακούστηκαν οι μαθητές, οι γονείς, οι κάτοικοι; Η απόφαση του Συλλόγου Διδασκόντων δεν υποκαθιστά τη συμμετοχή ολόκληρης της σχολικής κοινότητας. Για συζήτηση δεν υπήρχε χρόνος, αλλά για την εκκλησιαστική τελετή έπρεπε να επισπευσθούν όλα;
Η επίσπευση της απόφασης δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά εντάσσεται σε μια διαχρονική σχέση στενής συνεργασίας του Κράτους, του Δήμου και της Περιφέρειας με την Εκκλησία, η οποία εκφράζεται και με τη διάθεση εκατομμυρίων ευρώ δημόσιου χρήματος για το σημερινό Ιωνικό Κέντρο, σε έναν χώρο που παραχωρήθηκε στην Εκκλησία. Όταν δημόσιοι πόροι και δημοτικές αποφάσεις υπηρετούν κατά προτεραιότητα τις εκκλησιαστικές επιδιώξεις, το ζήτημα δεν είναι απλώς συμβολικό· είναι βαθιά πολιτικό.
Η πρόταση εγκρίθηκε ομόφωνα, με 24 ψήφους υπέρ από τους παρόντες συμβούλους των παρατάξεων «Δημιουργία Αλληλεγγύη» (Μανούρης), «Δύναμη Προοπτικής» (Θωμαΐδου), «Αλλαγή για τη Νέα Ιωνία» (Χριστοδούλου) και τους ανεξάρτητους δημ. συμβούλους Καναβό και Σπηλιωτόπουλο. Οι παρατάξεις της Λαϊκής Συσπείρωσης και της Ενότητας για τη Νέα Ιωνία απουσίαζαν — γιατί άραγε;
Σε μια τέτοια απόφαση, η απουσία μιας αντικαπιταλιστικής φωνής που θα τοποθετούνταν καθαρά, με πολιτικά επιχειρήματα και χωρίς να υπολογίζει το κόστος της σύγκρουσης, ήταν αισθητή.
Ως Εκτός Σχεδίου, θα ήμασταν εκεί για να καταψηφίσουμε, υπερασπιζόμενοι ένα δημόσιο σχολείο ανοιχτό σε όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από θρησκευτικές πεποιθήσεις, και την ιστορική μνήμη της εργατικής και προσφυγικής Νέας Ιωνίας. Με σεβασμό στις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός, αλλά και με το θάρρος να λέμε τη γνώμη μας χωρίς προσβολές και χωρίς τον φόβο μήπως δυσαρεστήσουμε ή κριθούμε.
Το δημόσιο σχολείο ανήκει σε όλα τα παιδιά. Και η ιστορία αυτής της πόλης αξίζει περισσότερα από μια εκκλησιαστική προσωνυμία.
