Πάντα σύμφωνα με τις επιταγές του ΟΟΣΑ, της ΕΕ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΣΕΒ και άλλων «ευαγών» οργανισμών.
Η αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας επιχειρείται να εφαρμοστεί κάτω από τη βαριά σκιά που δημιουργεί η χαμηλότερη δαπάνη του κρατικού προϋπολογισμού της χώρας μας σε σχέση με όλες της χώρες του ΟΟΣΑ και η προτελευταία σε σχέση με όλες της χώρες της ΕΕ.
Έτσι, μέσω της αυτοαξιολόγησης προωθείται η «αυτονομία» της σχολικής μονάδας που σημαίνει: μειώστε το λειτουργικό κόστος και «βγάλτε μόνοι σας το ψωμί σας», ζητώντας οικονομική βοήθεια από δωρητές και χορηγούς που καραδοκούν στη γωνία για να εξασφαλίσουν οι ίδιοι τις αντίστοιχες φοροαπαλλαγές που έτσι κι αλλιώς είναι πολλές για τους ίδιους.
Αλήθεια, πόσο «αυτόνομη» γίνεται έτσι μια σχολική μονάδα;
Η τυπική μαθησιακή και εκπαιδευτική διαδικασία όλο και συρρικνώνεται δίνοντας τη θέση της σε ποικίλες «δράσεις» και «προγράμματα» χωρίς κανένα ουσιαστικό όφελος για τους μαθητές, με τις οποίες γεμίζουν τις σχετικές ηλεκτρονικές πλατφόρμες του Υπουργείου, συνοδευόμενες από πληθώρα φωτογραφικού υλικού που αποδεικνύει την πραγματοποίησή τους.
Εκατομμύρια ξοδεύονται από σχετικά προγράμματα ΕΣΠΑ για επιμορφώσεις και υλοποιήσεις των διαφόρων δράσεων και προγραμμάτων που σκοπό έχουν να βοηθήσουν στο διαχωρισμό καλών και κακών σχολείων.
Σιγά - σιγά, το τελευταίο που θα καλούνται να κάνουν οι εκπαιδευτικοί είναι…μάθημα.
