Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Τώρα που η νεολαία ξαναφωνάζει «ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» κανείς να μη μένει θεατής!


Ήταν τέτοιες ημέρες πριν σαράντα ένα χρόνια. Η καταχνιά είχε σκεπάσει τη χώρα. Είχε τρομοκρατήσει το λαό. Είχε εξορίσει και βασανίσει τα καλύτερα παιδιά του. Ήταν τέτοιες ημέρες, στενάχωρες και  δύσκολες.

Και τότε όπως και τώρα, η τάξη και η ασφάλεια είχαν αναδειχτεί σε βασικές αξίες. Η ελευθερία, η δημοκρατία, τα δικαιώματα των εργαζόμενων, είχαν μεταναστεύσει. Η νεολαία, σύμφωνα με τους μεγαλύτερους ,ήταν αδιάφορη, απολίτικη. Μάλιστα την έλεγαν και γενιά του Γουέμπλεϋ.

Όπως πάντα όμως η ζωή περιγελάει τις αναλύσεις. Και φέρνει στο φως, αδιαφορώντας για αυτές , τις ανάγκες των ανθρώπων. Φέρνει στο φως τη δύναμη και την ελπίδα, την πάλη για έναν κόσμο διαφορετικό.

Τέτοιες μέρες όπως και σήμερα χιλιάδες στην αρχή, δεκάδες χιλιάδες αργότερα συνάντησαν με τα βήματά τους στο κτήριο του Πολυτεχνείου, τον αγώνα. Νίκησαν τον φόβο και αγκάλιασαν την ελπίδα. Σήκωσαν ψηλά το κεφάλι τους και έγιναν φάρος της λευτεριάς.

Και τότε βέβαια δεν έλειπαν οι «σοβαρές» φωνές: «Οι φοιτητές να κοιτάνε τα μαθήματά τους. Μην ανακατεύεσαι δεν βγαίνει τίποτα. Μην ακούς τι σου λένε, όλοι αυτοί είναι εχθροί της πατρίδας και του έθνους»...