Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

Θα ρθουν μέρες άγριες (αφιερωμένο στον δολοφονημένο μετανάστη με το ποδήλατο)


Αναδημοσιεύουμε από το αριστερο blog, κείμενο του Παναγιώτη Μαυροειδή

http://aristeroblog.gr/node/1341 

Ακόμη και το Δελτίο ειδήσεων του ΜΕΓΚΑ, σήμερα Πέμπτη,  έστω ως 100ή είδηση, μας πληροφορεί ότι οι δύο δολοφόνοι του Πακιστανού μετανάστη SHEHZAD LUQMAN, 26 χρόνων στα Πετράλωνα είναι μέλη της Χρυσής Αυγής.  Το σπίτι του ενός, όπως διαπίστωσε με την έφοδο της η αστυνομία και μας πληροφορεί η Καθημερινή,  ήταν αποθήκη έντυπων υλικών της ναζιστικής συμμορίας την οποία επιδοτεί το κράτος με κάποια εκατομμύρια.

Οι βόθροι του αστικού κόσμου παραγέμισαν και δεν μπορεί πια αυτό να κρυφτεί ούτε από την Τρέμη και τον Αλαφούζο.  Και έχουν  μια   μπόχα  δυσωδίας και θανάτου, που κάνει το κρύψιμο της λίστας Λαγκάρντ, να φαίνεται σαν γαλλικό αρωματάκι.

Δεν έγινε όμως πρώτη είδηση από τα κανάλια-παπαγαλάκια, ούτε ούρλιαξαν κατά της βίας οι γνωστοί  βιαστές συνειδήσεων.

Δεν έκανε δήλωση ο πρωθυπουργός για το νέο κρούσμα ‘’ανομίας’’. Δεν κάλεσαν για πάταξη της ‘’βίας’’  τα λαλίστατα γραφεία τύπου του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ.

Δεν έγινε και τίποτα.  Ένας πακιστανός ήτανε, ένας φτωχός εργατάκος που δούλευε σε ένα φούρνο της γειτονιάς, δεν ήταν δα και κάποιος σπουδαίος, έλληνας και άνθρωπος της ''μεσαίας τάξης''…

Έπειτα, τον σφάξανε απλά, με ένα μαχαίρι. Δεν χρησιμοποιήθηκαν δολοφονικά σύνεργα, όπως αντιασφυξιογόνες μάσκες ή κοντάρια για σημαίες...

Και στο κάτω κάτω της γραφής, είχαν και ένα σοβαρό λόγο, όπως οι ίδιοι ομολόγησαν: Τους έκλεισε το δρόμο με το ποδήλατο! Ας είχε τουλάχιστον  ένα SUV να τον ανεχτούν και ας ήταν κάπως μαυριδερός…

Και εμάς μας κλείνουν το δρόμο όμως. Όλος ο λουσάτος αστικός επιχειρηματικός κόσμος, με τα χέρια και τις τσέπες του γεμάτα στο χρήμα και την προστυχιά της εξουσίας. Όλοι οι δύσοσμοι,  υπηρέτες  αυτού του κόσμου, εκπρόσωποι του κεφαλαίου, που  λέγονται κράτος,  αστικά πολιτικά κόμματα, Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, φασίστες  της Μαύρης Νύχτας, μαζί  και κάποιοι γελοίοι άνθρωποι της ‘’εκκλησίας και του θεού’’ που ευλογούν   και αγιάζουν τα γραφεία  των δολοφόνων.

Μας κλείνουν το δρόμο, μας σκεπάζουν τον ουρανό, αλλά μας θέλουν και σκυμμένους, προσκυνητές τους την  ίδια στιγμή. Όχι μόνο με άδεια τσέπη, αλλά και με άδεια μυαλά. Με τη μοναδική διέξοδο ζωτικότητας  στο  ‘’ο θάνατός σου, η ζωή μου’’, που τους βολεύει μια χαρά. Και με ένα Τζοχατζόπουλο ή Παπακωνσταντίνου που θα δίνεται ως βορά, χρόνο παρά χρόνο, για να ξεγελιέται το μίσος του ανέργου και του απλήρωτη εργάτη.

Μας διαλύουν το παρόν, αλλά θεωρούν τον εαυτό τους και ιδιοκτήτη του μέλλοντος μας, υποθηκεύοντας τα πάντα και στέλνοντας τα νέα παιδιά στον αγύριστο της ξενιτιάς και της ταπείνωσης.

Ας μην έχουν παράπονο τότε. Όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν.